Memory part 2

"Toen de deur openging liep ze naar de man in de deuropening en sloeg haar armen op hem heen. 'Pappie, ik heb je gemist!'   'Ik jou ook.' antwoordde hij, terwijl hij haar een klopje op haar rug gaf. De moeder van het meisje liep achter hen aan naar binnen en deed de deur dicht. Het meisje deed haar jas uit en met haar handen boven de kapstok kneep ze haar ogen dicht en haalde diep adem.                 'Koffie?' vroeg haar vader vanuit de keuken aan haar moeder. Het meisje keek haar moeder aan, zeg ja, zeg alsjeblieft ja, leek ze te willen zeggen. 'Ja lekker!' antwoordde ze. Opgelucht ging het meisje naast haar moeder op de bank zitten en kroop zo dicht mogelijk tegen haar aan. Haar vader kwam met 2 koppen koffie in zijn hand aan de andere kant naast haar zitten en veroorzaakte op die manier een messcherpe spanning, waar hij zelf niks van in de gaten leek te hebben."

Memory part 1

"Het was zondag avond, tijd voor De Wissel. Zoals gewoonlijk was het meisje de hele dag niet van haar moeders zijde geweken, hopend dat er een wonder zou gebeuren. Zoals gewoonlijk gebeurde er niks en zoals gewoonlijk stond ze nu met lichtelijk trillende handen haar tas in te pakken. 'Ben je klaar moppie?' vroeg haar moeder van onder aan de trap. Het meisje keer haar kamer een laatste keer door, hees haar tas op haar rug en deed met een zucht het licht uit.               'Één week...' mompelde ze. 'Oké mammie, let's go.'             Zo langzaam mogelijk fietsten ze richting haar vaders huis. Toen ze in de straat aankwamen, greep het meisje met één hand haar moeders arm vast en keek haar met een doodsbenauwde blik aan, wetend dat ze er over een half uur helemaal alleen voor zou staan. Haar moeder keek intens verdrietig en voelde zich schuldig over het lijden van haar dochter. Ze herpakte zich en zei zachtjes, 'kom op meid, je bent sterk, je kan het.' Bij de voordeur aangekomen zette het meisje haar fiets op slot en klopte fel op het raam. Ze keek haar moeder een laatste keer met een gefronst voorhoofd aan, maar zodra ze iemand aan hoorde komen lopen, toverde ze een overtuigende glimlach op haar gezicht."

Beroemd worden?

Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn log door helemaal niemand gelezen wordt. Nou zou ik mijn blog ook niet willen lezen, maar et effect van 'een blog hebben' is wel een beetje weg. Nu zal ik nog wel een tijdje doorgaan maar waarschijnlijk moet je eerst op een bepaalde manier bekend/beroemd worden op het blog netwerk om een beetje interessant te zijn... Iemand een idee, behalve dan naakt foto's (wat waarschijnlijk ook niet uit zal maken als toch niemand het ziet)? 

Heeft iemand van jullie een  oppas baantje? Ik wel in ieder geval, een paar zelfs. Waar ik de laatste paar keer achter ben gekomen is dat het veel vermoeiender is dan het lijkt. Bijvoorbeeld als het kind gewoon echt  niet wilt slapen. Elke keer je vingers gekruist als je op je tenen de kamer uit loopt en dan... Oh god daar gaat ie weer... Om wanhopig van te worden! Hoe lief het kind ook is, het moment dat de ouders thuis komen is toch vaak een verlossing. Ik heb door die paar vermoeiende avonden ineens een hoop meer respect voor mijn moeder gekregen. 

 Ik was vanavond uit eten, (en nu aan het oppassen op een ziek -lees: verkouden-  kind dat om de 10 minuten begint te huilen) en toen we zaten uit te buiken kwam er een koor van middelbare/bejaarde vrouwen met kerstmutsen op en versierd met lichtjes op het pleintje voor het restaurant zingen. Niet om te bedelen, maar gewoon het kerk clubje dat niks beters te doen heeft. Niet dat ik daar iets tegen heb hoor, ik vind het ontzetten schattig. 

Heeft iemand wel eens gedaan aan random acts of kindness? Ik ben erg benieuwd hoe dat is en ik denk dat ik er in de kerstvakantie wat mee ga doen. Misschien kan ik dan ook wat foto's maken van die acts, met mijn nieuwe spiegelreflexcamera (: (ik denk dat ik voor de Canon EOS 1100D ga)

 

Fijne avond allemaal! 

 

 

tijdverspilling

Als er íets in deze wereld is waar ik een gloeiende hekel aan heb, is het wel een schoolproject waar je veel te veel tijd, energie en moeite in steekt, gewoon omdat het niet lukt. Ik ben niet zo iemand die dan zegt, 'ze kunnen mn reet kussen, ik ga het niet doen' of zelfs maar 'ik stop er nu mee, hopen dat het genoeg is voor een 6'. Nee nee zeker niet! Ik ga het tot in de puntjes uitwerken, al kost het me de rest van mijn dagen. En als je er dan eventjes niet mee bezig bent, dan spookt het door je hoofd, zelfs als je slaapt droom je er nog over. Je plant natuurlijk heel goed wanneer je er aan gaat werken, maar als je dan voor de computer zit om verder te werken aan je spaans spreekbeurt, kom je niet aan de bak. Zó vermoeiend! Is er iemand in deze wereld die dit nuchter kan bekijken en mij wellicht een gouden tip kan geven? Hartelijk, hartelijk bedankt alvast voor die ene persoon die mijn leven hopelijk een stuk aangenamer kan maken (: 

 

Fijn weekend everybody!

 

Ps. ik keek gister een deel van lord of the rings (deel 2 dacht ik) nadat ik terug was van mijn vriendin haar karate examen. Een heel leuk stukje waar ik nu aan moet denken is op het moment van de Ents, dat ze zeggen dat het heel lang duurt om iets in het oud-Ents (?) te zeggen. 'We zeggen dan ook niks tenzij het belangrijk genoeg is om er heel, heel erg lang de tijd voor te nemen.' De mensheid kan daar nog eens een voorbeeld aan nemen...

Pps. Mijn vriendin heeft gisteren haar 3e bruine band gehaald! Komende zomer gaat ze voor de zwarte band. Ik ben super trots, maar ook een beetje bang. Ze heeftv nogal euh, scherpe reflexen... Ze heeft me een keer vol in mijn gezicht gemept omdat ik mijn hand terugtrok bij de high-five. Ze schrok er zelf misschien nog wel meer van dan ik maar op die manier dreig ik heel vaak in elkaar gekickt te worden. Als ik haar op haar rug tik of haar op haar kont sla (Iets wat heel grappig is als je tenminste meteen daarna buiten haar bereik bent) staat ze ook meteen al in de aanvals houding. Ze is echt geweldig, en nik, ik weet dat je dit zo gaat lezen, jij bent echt mijn zonnestraaltje. Je maakt me altijd aan het lachen en oh wat hebben wij een humor samen. Zelfs via whatsapp lig ik regelmatig in een deuk om onze gesprekken. Ik hou van je meid, heel erg veel!

Kennismaking met het loggers leven

Beste mensen,

Ik weet niet of het de bedoeling is dat ik mezelf (deels) voorstel maar ik doe het toch, het lijkt me dan iets makkelijker om mijn log te begrijpen.

Ik ben een meisje van 14 jaar en ik woon in de stad. Ik heb een jonger (half) broertje en zusje van 6 en 4 en mijn ouders zijn gescheiden. Ik heb een hele leuke stiefvader en mijn vader is een geval apart. Daar zal ik later wel wat over vertellen. 

De reden dat ik deze log begin is dat ik graag een plek wil om mijn hart te luchten, en dat ik iets nuttigs wil doen met de tijd die ik normaal achter de tv zou zitten.

(Het idee hierboven is een gevolg van te veel dingen hebben om over na te denken, om vervolgens maar over dingen te gaan dagdromen die totaal niet interressant zijn. Het tweede gevolg daarvan is dat ik heb besloten een spiegelreflex camera te gaan kopen. Ik hoop op die manier af en toe even mijn gedachtenstroom en stress stop te kunnen zetten en op een andere manier naar het leven te kunnen kijken.)

Ik ben geen depressief persoon dus mijn hart luchten zal niet zijn in de vorm van zielige praatjes en onduidelijk quotes, maar gewoon mijn leven in het simpel + commentaar van de hoofdpersoon. 

 

Voor nu is het wel genoeg hoop ik. Wat ik heel erg zou waarderen is als iedereen die dit leest een reactie achter kan laten. Ik heb namelijk geen flauw idee wie dit allemaal leest.

 

Slaap lekker